11.16.2009

36η Επέτειος της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου: Ημέρα Μνήμης-Ημέρα Ενθύμισης

17 Νοέμβρη 1973:

Οι δρόμοι της Αθήνας θυμίζουν τη μαύρη ημέρα της 21ης Απριλίου. Τα τανκς κυκλοφορούν στους δρόμους, κατευθυνόμενα προς το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, με την εντολή ανώθεν να καταστείλουν πάση θυσία την εξέγερση των φοιτητών, που από απλή κατάληψη είχε καταλήξει σε παλλαϊκή διαδήλωση και διαμαρτυρία ενάντια στην χούντα των συνταγματαρχών και την βάναυση δικατατορία του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Η Ελλάδα, ένα καζάνι που για 6 χρόνια σιγόβραζε, ήταν έτοιμη πλέον να εκραγεί, υπό την (κατα)πίεση του φασιστικού "βασιλευόμενου νεοαποικιακού μιλιταρισμού".
Οι φοιτητές ούτε για μια στιγμή δεν παραιτούνται από τον αγώνα τους για δημοκρατία, για εθνική ανεξαρτησία, για ψωμί, παιδεία και ελευθερία. Μόνο όταν τα τανκς διαλύσουν την Πύλη του Πολυτεχνείου, διασκορπίζονται οι φοιτητές υπό τον φόβο των δυνάμεων επιβολής της αμερικανοκίνητης χούντας.
Οι νεκροί και οι τραυματίες ανέρχονται σε πολλές δεκάδες. Και οι θιασωτές της "Εθνικής Επαναστάσεως" αποκαλύπτουν για άλλη μια φορά το πραγματικό τους πρόσωπο, βάφοντας με νεανικό αίμα την προσπάθεια επιβολής της αντιλαϊκής φασιστικής Δεξιάς...

Σήμερα, 36 χρόνια μετά, κι ενώ βιώνουμε την μακρύτερη αδιατάρακτη περίοδο δημοκρατίας, φαινομενικά οι κίνδυνοι της επανακύλισης σε μια κατάσταση παρόμοια με εκείνη που επιβλήθηκε στις 21 Απριλίου του 1967 έχουν παρέλθει και κλειστεί οριστικά στα χρονοντούλαπα της ιστορίας.

Κι όμως...

Η Δεξιά, μεταμφιεσμένη και επενδυμένη τον κοινοβουλευτικό δημοκρατικό της μανδύα, επιχειρεί ακάθεκτη να ανακτήσει την εξουσία και να επιβάλει τον νόμο της οικονομικής ολιγαρχίας. Ταυτόχρονα, οι παρακρατικοί φασιστικοί μηχανισμοί του παρελθόντος, κάθε άλλο παρά έχουν εξαφανιστεί, βρίσκοντας μάλλον ένα νέο όνομα και μια νέα σημαία μαιάνδρου, κάτω από την οποία (ανα)συντάσσονται.

Και ενώ θα περίμενε κανείς να έχει ωριμάσει πλέον έστω η κοινοβουλευτική Δεξιά, ρίχνοντας μαύρη πέτρα στις μνήμες των Ταγμάτων Χ, των ΕΑΤ-ΕΣΑ, των Κενταύρων και των Ρέιντζερς, αυτή μέσω των φασιστικών απομειναρίων που βρίσκουν καταφύγιο στις οργανώσεις της Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. και της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. επιτείθεται κατά πάντων των προοδευτικών δυνάμεων του φοιτητικού κινήματος, χρησιμοποιώντας την βία για να αποσιωπήσουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους...

Όπως λοιπόν είναι φανερό, τα διδάγματα που μας πρόσφερε η 17η Νοέμβρη 1973, διδάγματα γραμμένα στις μαύρες και ταυτόχρονα χρυσές σελίδες της Νεοελληνικής Ιστορίας με το αίμα δεκάδων φοιτητών και άλλων πολιτών, κάθε άλλο παρά αναχρονιστικά είναι. Το παράδειγμα όσων πέθαναν και βασανίστικαν αγωνιζόμενοι ενάντια στο φασισμό της Δεξιάς είναι τόσο επίκαιρο όσο ήταν και πριν από 36 χρόνια, κι ίσως ακόμα πιο πολύ, αφού πλέον δεν προσπαθούμε να επανακτήσουμε την Δημοκρατία, αλλά μάλλον να την διατηρήσουμε ανόθευτη και να την διευρύνουμε. Και πλέον ο εχθρός της είναι πρόδηλος αλλά ταυτόχρονα τόσο καλά καμουφλαρισμένος, που δεν μας είναι εύκολο να τον αναγνωρίσουμε ακόμα κι όταν μας κοιτάει καταπρόσωπο και μες στα μάτια.

Χρειαζόμαστε, τώρα παρά ποτέ, διαρκή επαγρύπνηση. "Η Δημοκρατία είναι θέμα μόνιμου αγώνα" είχε πει ο αείμνηστος Ανδρέας, κι αυτό είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό σύνθημα. Είναι αλήθεια, τρόπος σκέψης, τρόπος δράσης και, πάνω απ' όλα, τρόπος ζωής.

Θα κλείσω με ένα σύνθημα, ένα σύνθημα που είναι και στόχος τον οποίο αγωνίζομαι με όλες μου τις ταπεινές δυνάμεις για να τον πραγματοποιήσω:

"Οι νέοι δεν ξεχνάνε εκείνο τον Νοέμβρη και ζούνε με το όραμα της 3ης του Σεπτέμβρη..."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αναγνώστες