11.16.2009

36η Επέτειος της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου: Ημέρα Μνήμης-Ημέρα Ενθύμισης

17 Νοέμβρη 1973:

Οι δρόμοι της Αθήνας θυμίζουν τη μαύρη ημέρα της 21ης Απριλίου. Τα τανκς κυκλοφορούν στους δρόμους, κατευθυνόμενα προς το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, με την εντολή ανώθεν να καταστείλουν πάση θυσία την εξέγερση των φοιτητών, που από απλή κατάληψη είχε καταλήξει σε παλλαϊκή διαδήλωση και διαμαρτυρία ενάντια στην χούντα των συνταγματαρχών και την βάναυση δικατατορία του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Η Ελλάδα, ένα καζάνι που για 6 χρόνια σιγόβραζε, ήταν έτοιμη πλέον να εκραγεί, υπό την (κατα)πίεση του φασιστικού "βασιλευόμενου νεοαποικιακού μιλιταρισμού".
Οι φοιτητές ούτε για μια στιγμή δεν παραιτούνται από τον αγώνα τους για δημοκρατία, για εθνική ανεξαρτησία, για ψωμί, παιδεία και ελευθερία. Μόνο όταν τα τανκς διαλύσουν την Πύλη του Πολυτεχνείου, διασκορπίζονται οι φοιτητές υπό τον φόβο των δυνάμεων επιβολής της αμερικανοκίνητης χούντας.
Οι νεκροί και οι τραυματίες ανέρχονται σε πολλές δεκάδες. Και οι θιασωτές της "Εθνικής Επαναστάσεως" αποκαλύπτουν για άλλη μια φορά το πραγματικό τους πρόσωπο, βάφοντας με νεανικό αίμα την προσπάθεια επιβολής της αντιλαϊκής φασιστικής Δεξιάς...

Σήμερα, 36 χρόνια μετά, κι ενώ βιώνουμε την μακρύτερη αδιατάρακτη περίοδο δημοκρατίας, φαινομενικά οι κίνδυνοι της επανακύλισης σε μια κατάσταση παρόμοια με εκείνη που επιβλήθηκε στις 21 Απριλίου του 1967 έχουν παρέλθει και κλειστεί οριστικά στα χρονοντούλαπα της ιστορίας.

Κι όμως...

Η Δεξιά, μεταμφιεσμένη και επενδυμένη τον κοινοβουλευτικό δημοκρατικό της μανδύα, επιχειρεί ακάθεκτη να ανακτήσει την εξουσία και να επιβάλει τον νόμο της οικονομικής ολιγαρχίας. Ταυτόχρονα, οι παρακρατικοί φασιστικοί μηχανισμοί του παρελθόντος, κάθε άλλο παρά έχουν εξαφανιστεί, βρίσκοντας μάλλον ένα νέο όνομα και μια νέα σημαία μαιάνδρου, κάτω από την οποία (ανα)συντάσσονται.

Και ενώ θα περίμενε κανείς να έχει ωριμάσει πλέον έστω η κοινοβουλευτική Δεξιά, ρίχνοντας μαύρη πέτρα στις μνήμες των Ταγμάτων Χ, των ΕΑΤ-ΕΣΑ, των Κενταύρων και των Ρέιντζερς, αυτή μέσω των φασιστικών απομειναρίων που βρίσκουν καταφύγιο στις οργανώσεις της Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. και της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. επιτείθεται κατά πάντων των προοδευτικών δυνάμεων του φοιτητικού κινήματος, χρησιμοποιώντας την βία για να αποσιωπήσουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους...

Όπως λοιπόν είναι φανερό, τα διδάγματα που μας πρόσφερε η 17η Νοέμβρη 1973, διδάγματα γραμμένα στις μαύρες και ταυτόχρονα χρυσές σελίδες της Νεοελληνικής Ιστορίας με το αίμα δεκάδων φοιτητών και άλλων πολιτών, κάθε άλλο παρά αναχρονιστικά είναι. Το παράδειγμα όσων πέθαναν και βασανίστικαν αγωνιζόμενοι ενάντια στο φασισμό της Δεξιάς είναι τόσο επίκαιρο όσο ήταν και πριν από 36 χρόνια, κι ίσως ακόμα πιο πολύ, αφού πλέον δεν προσπαθούμε να επανακτήσουμε την Δημοκρατία, αλλά μάλλον να την διατηρήσουμε ανόθευτη και να την διευρύνουμε. Και πλέον ο εχθρός της είναι πρόδηλος αλλά ταυτόχρονα τόσο καλά καμουφλαρισμένος, που δεν μας είναι εύκολο να τον αναγνωρίσουμε ακόμα κι όταν μας κοιτάει καταπρόσωπο και μες στα μάτια.

Χρειαζόμαστε, τώρα παρά ποτέ, διαρκή επαγρύπνηση. "Η Δημοκρατία είναι θέμα μόνιμου αγώνα" είχε πει ο αείμνηστος Ανδρέας, κι αυτό είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό σύνθημα. Είναι αλήθεια, τρόπος σκέψης, τρόπος δράσης και, πάνω απ' όλα, τρόπος ζωής.

Θα κλείσω με ένα σύνθημα, ένα σύνθημα που είναι και στόχος τον οποίο αγωνίζομαι με όλες μου τις ταπεινές δυνάμεις για να τον πραγματοποιήσω:

"Οι νέοι δεν ξεχνάνε εκείνο τον Νοέμβρη και ζούνε με το όραμα της 3ης του Σεπτέμβρη..."

10.16.2009

Πολιτικά και παραπολιτικά παιχνίδια

Ακόμα δεν μέτρησε η νέα Κυβέρνηση δέκα μέρες στην εξουσία, και αντιμετωπίζει ήδη την προσπάθεια υπονόμευσής της από κάθε κατεύθυνση.

Από τη μία, οι εγκάθετοι της μέχρι πρότινος κυβέρνησης της χώρας μας αρνούνται πεισματικά να παραιτηθούν χωρίς την καταβολή υπέρογκων αποζημιώσεων, από τους Γενικούς Γραμματείς των υπουργείων μέχρι τους... άμισθους (!) των διαφόρων επιτροπών.

Από την άλλη, μεταλλεργάτες, με την καθοδήγηση των πολιτικών δυνάμεων της παραδοσιακής αριστεράς (με... "πρωτοπόρους" όπως πάντα τα ΚΝΑΤ) δημιουργούν επεισόδια εμπρός από το υπουργείο εργασίας με στόχο να καταγγείλουν καταστολή, ενώ Λιμενεργάτες αποκλείουν το λιμάνι του Πειραιά και παρά την έντιμη και ξεκάθαρη απόφαση του Πρωθυπουργού για ήπια αντιμετώπιση τους, αυτοί συνεχίζουν να σφίγγουν τον βρόγχο γύρω από το πιο ζωτικό λιμάνι της χώρας, προς μεγάλη ικανοποίηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που επιτέλους διακρίνει μια ευκαιρία προπαγάνδας υπέρ του. Ταυτόχρονα, συμμετέχοντες σε πορείες Αριστεριστών πανελλαδικά, των οποίων η ειρηνικότητα διασφαλίστηκε με την αξιοπρεπέστατη ΑΠΛΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ των ΜΑΤ, διογκώνουν τα τεκταινόμενα και προπαγανδιστικά μιλούν για καταστολή εκεί όπου δεν υπάρχει.

Πού μας οδηγούν όλα αυτά; Στο συμπέρασμα ότι, από εμπάθεια και μόνο, κανείς μα κανείς πολιτικός αντίπαλός της δεν θέλει αυτή η κυβέρνηση να πετύχει τους στόχους της, και προσπαθούν με προκλητικά εμφανή ψηφολαγνεία να την υπονομεύσουν με κάθε μέσο.

Αίσχος! Όνειδος! Για τους γαλάζιους εγκαθέτους έχουν χυθεί τόσοι τόνοι πραγματικής και διαδικτυακής μελάνης που είναι ανώφελο να ξαναμιλήσω για την ξετσιπωσιά τους...
Αλλά παρόλο που δεν πιστεύω ούτε κατά διάνοια το "ε ρε, μια χούντα που μας χρειάζεται", ούτε είμαι υπέρμαχος της καταστολής, πρέπει επιτέλους κάποιοι να μάθουν ελληνικά και να μάθουν να διαχωρίζουν τους όρους "προστασία του πολίτη" και "αστυνομική καταστολή". Όπως η Αστυνομία φαίνεται πως αρχίζει αχνά να θυμάται την μητρική της γλώσσα λοιπόν, έτσι καλούνται και οι μόνιμοι αυτοανακηρυγμένοι "εχθροί" της να το κάνουν-γιατί ο άλλος τρόπος να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τις έννοιες είναι ο βιωματικός, όπως τον έζησαν οι παππούδες μας και οι πατεράδες μας, και είναι ένας τρόπος που δεν τον επιθυμώ για κανέναν και επουδενί.

Αλλά βέβαια, αδυνατώ να πιστέψω ότι η ηγεσία των "κομμάτων των διανοουμένων" δεν έχει ιδέα από ελληνικά. Ξέρει πολύ καλά τί κάνει και γιατί το κάνει, και αυτό την κάνει ακόμη πιο ένοχη και επονείδιστη, την κάνει ακόμα περισσότερο τον "Αριστερό Ψάλτη της Δεξιάς", αφού κατάπως φαίνεται επιθυμεί είτε επάνοδο της Δεξιάς είτε Ακυβερνησία με την προσπάθειά της να ρίξει την Νεογνή Κυβέρνηση του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Ήλπιζα ότι η κατ' ευφημισμόν "Αριστερά" που είχε βαφτίσει το "μαύρο '89" σε "τιμημένο '89" θα είχε παρέλθει και στη θέση της θα υπήρχε πλέον μια Αριστερά πιο ώριμη, πιο σύγχρονη, πιο έντιμη, πιο συνειδητοποιημένη. Αλλά όλα αυτά διαψεύδουν αυτήν μου την ελπίδα...

Είχα πει προεκλογικά, και συνεχίζω να το λέω και να το εννοώ, ότι πρώτα εγώ που στηρίζω ψυχή τε και σώματι την παρούσα κυβέρνηση πρώτος θα την σταυρώσω αν προδώσει τις ελπίδες μου, που ταυτίζονται με αυτές του Ελληνικού Λαού. Αλλά διαμηνύω επίσης προς πάσα κατεύθυνση, τόσο Δεξιά όσο και Αριστερά, ότι δεν θα ανεχτώ κανέναν να σαμποτάρει την προσπάθεια της οποιασδήποτε Κυβέρνησης να αλλάξει τα πράγματα, προσπαθώντας να την καταδικάσει σε εκ των προτέρων αποτυχία. Απαιτώ να την αφήσουν να αγωνιστεί να αποδείξει την ικανότητα και τις προθέσεις της για να περάσει τις εξετάσεις εμπιστοσύνης του Ελληνικού Λαού, και όχι να μην την αφήνουν να μπει καν στον στίβο.

Να ξέρετε ότι όποιος προσπαθήσει να υπονομεύσει τον Γιώργο Παπανδρέου και την Κυβέρνηση των Δημοκρατών και Σοσιαλιστών θα βρει απέναντί του εμένα και τους ομοίους μου, γιατί όπως έχω ξαναπεί δεν συμπορεύομαι με κανένα φασισμό, είτε αυτός είναι μπλε, είτε κόκκινος, είτε πορτοκαλί, είτε μωβ, είτε μαύρος και χρυσός. Και να ξέρετε, πως αν ο καθένας σας είναι προκατειλημμένος και εμπαθής, δεν θα αφήσω να το πληρώσει αυτό η πλειοψηφεία των Ελλήνων Πολιτών, ο Δημοκρατικός και πολύπαθος Ελληνικός Λαός...

CONSIDER YOURSELF WARNED...

10.08.2009

Ο Γιωργάκης που έγινε Γιώργος, Παπανδρέου και ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Επιτέλους ο αγώνας μας απέδωσε: Το Κίνημα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών είναι και πάλι στην κυβέρνηση, με ισχυρή παλλαϊκή εντολή, για να φέρει την Αλλαγή την οποία υποσχέθηκε στους Έλληνες και τις Ελληνίδες.

Τώρα που ο αγώνας μας λοιπόν απέδωσε, είναι η ώρα να αρχίσει η σκληρή δουλειά για την δικαίωσή του... Ας με συγχωρήσουν οι σύντροφοί μου, αλλά παρά την συγκρατημένη αισιοδοξία μου, τα φαντάσματα του παρελθόντος μας μου επιβάλλουν επιφυλακτικότητα για το μέλλον. Όταν μου λεν: "Συγχαρητήρια", εγώ απαντώ "Όχι συγχαρητήρια, αλλά καλή αρχή. Μόνο όταν και αν το πρόγραμμά μας εφαρμοστεί και πετύχει θα δεχόμαστε συγχαρητήρια που πιστέψαμε στην ελπίδα."

Το καλό είναι πως η νέα Κυβέρνηση φαίνεται να το έχει αυτό στο μυαλό της, όπως φαίνεται από τις μέχρι τώρα δηλώσεις και πράξεις της. Τα προεκλογικά και αντιπολιτευτικά δείγματα γραφής δεν ήταν μόνο ενθαρρυντικά, αλλά εξαιρετικά. Και αν ισχύσει όντως το προεκλογικό "Θα κινηθούμε σήμερα όπως θα κυβερνήσουμε αύριο", τότε μόνο καλύτερες μέρες μας περιμένουν.

Πάντως, πρέπει να τονίσω πως αυτή η νίκη, είναι μια μεγάλη προσωπική νίκη και δικαίωση του νεοεκλεγέντα Πρωθυπουργού, του Γιώργου Παπανδρέου.Πολεμήθηκε ακούραστα εσω- και εξωκομματικά, λοιδωρήθηκε βάναυσα από τα ΜΜΕ και κακόβουλους δημοσιογράφους που ξεφεύγοντας από τα όρια της υγιούς σάτειρας του έκαναν έναν τρομερά αθέμιτο πόλεμο, κακολογήθηκε από τους αντιπάλους του εντός και εκτός κόμματος, και στην ίδια του την πατρίδα δεν του αναγνώρισαν για πολύ καιρό αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος είχε για δεδομένο: την ικανότητά του.

Και το αποτέλεσμα αυτής της τρομακτικής αντιμαχίας προς το πρόσωπό του; Μια στρατιά πολιτών που χωρίς σοβαρό λόγο και λογικά, πραγματικά επιχειρήματα, θεωρούσε τον Γ. Παπανδρέου για πολύ καιρό βλάκα και ανίκανο να κυβερνήσει, πρόσωπα τόσο προκατειλημμένα μπρος σε αυτό που αποκαλούσαν γενικά κι αόριστα δικομματισμό, (χωρίς προφανώς να ξέρουν τί σημαίνει ο όρος), ώστε να πιστέψουν αυτήν την φαμφάρα που σερβιρίστηκε από πολλούς τόσο στον χώρο της πολιτικής όσο και των ΜΜΕ, για σκοπούς προφανώς υστερόβουλους που περισσότερη εμπάθεια έκρυβαν παρά αγωνία για την τύχη της χώρας, και να την πιπιλίζουν με κάθε ευκαιρία θεωρώντας την πολιτική άποψη. Φράσεις όπως "Κανένα Κόμμα δε με εκφράζει", "Ο δικομματισμός βλάπτει τη χώρα", "οι δύο μεγάλοι ίδιοι είναι" και τα συναφή χωρίς καν να υπάρχει γνώση τί λέει και πρεσβεύει το κάθε κόμμα, τί πάει να πει δικομματισμός, και το ποιά είναι η ιστορία, η πράξεις και οι θέσεις των... "δύο μεγάλων", έγιναν η μόδα του "απολιτίκ" (προφανώς με την κακή του έννοια), μια μόδα που όχι μόνο δε φανέρωνε πολιτική άποψη και βούληση, αλλά παντελή έλλειψη πολιτικής-ή ακόμα και λογικής- σκέψης.

Πολλοί άλλοι στη θέση του Πρωθυπουργού θα εγκατέλειπαν το πλοίο. Αυτός διάλεξε να μείνει και να το κουμαντάρει μέσα από τις πολλές θύελλες από τις οποίες διήλθε, ενώ βάλλονταν από παντού με κάθε ευκαιρία, διάλεξε να μείνει και να αποδείξει έμπρακτα ότι δεν ήταν ένας τυχάρπαστος ανίκανος (δηλαδή, ότι δεν είναι ελέφαντας), αλλά ένας άνθρωπος εμπιστεύσιμος για να αναλάβει τα ηνία του τόπου σε δύσκολους καιρούς.

Και το απέδειξε.

Ο κόσμος άρχισε σιγά-σιγά, οδηγημένος από τα αδιέξοδα που του υποδείκνυαν οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, να ακούει περισσότερο το τί λέει ο Παπανδρέου, και όχι το πως το λέει. Κι αυτό, μαζί με την αξιοπρόσεκτη ρητορική του βελτίωση, ήταν αρκετό. Γιατί τα επιχειρήματά του ήταν πάγια, συγκροτημένα και τεκμηριωμένα από πάντα, γιατί πρόσφερε λύσεις απλές και εφικτές σε προβλήματα που άλλοι απλά αρέσκονταν να τα παρουσιάζουν ως αξεπέραστα. Και όταν ήρθε η ώρα του, στάθηκε αντάξιος των περιστάσεων και του ονόματός του, βάδισε στα χνάρια του παππού και του πατέρα του, έκανε πράξη όσα με τα λόγια καταστούσε σαφή, κέρδισε την επιστοσύνη των πολλών. Μόλις του δόθηκε η ευκαιρία να καταδείξει ποια είναι η στόφα του, το έκανε. Γιαυτό ευελπιστώ ότι την ευκαιρία που του χάρισε ο Ελληνικός Λαός δεν θα την σπαταλήσει, αλλά θα την αξιοποιήσει στο μέγιστο.

Γιατί ο Γ.Α. Παπανδρέου ποτέ δεν άφησε ευκαιρία να πάει χαμένη.

Νομίζω λοιπόν, πως καλό θα είναι κάποιοι να σκέφτονται δεύτερη φορά τί πρόκειται να πουν πριν το πουν, να σκέφτονται αν αυτό που λένε μπορούν να το στηρίξουν, και να λειτουργούν πλέον στις κρίσεις τους σαν ενήλικες. Καλό θα ήταν να σκεφτούν πως αυτός ο άνθρωπος κατάφερε από τον αποδιοπομπαίο τράγο όλων να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος της Ελληνικής Πολιτικής ζωής, και να σταματήσουν τα παιδιάστικα επιχειρήματα με ποδήλατα, λαμπάδες, σαρδάμ και τις λοιπές αηδίες.

Ο Παπανδρέου μπόρεσε. Και αυτό δίνει σε όλους μας κουράγιο. Ελπίδα ότι μπορούμε να πετύχουμε μια καλύτερη Ελλάδα. Κουράγιο για τους αγώνες που έπονται. Χαρά και κίνητρο να ξαναξεκινήσουμε πάλι...

Παρόλα αυτά, εγώ θα περιμένω κύριε Πρόεδρε. Κι αν είστε κι εσείς ασυνεπής, τότε οι πρώτοι που θα σας εναντιωθούμε θα είμαστε όσοι τώρα βρισκόμαστε ακοίμητα στο πλευρό σας.

Καλή μας αρχή, σύντροφοι, και καλούς μας αγώνες...

9.23.2009

Σοσιαλισμός: Μαρξιστικός Ιδεαλισμός ή Ουσία και τρόπος Δράσης;

Πολλά λέγονται από την παραδοσιακή Αριστερά στην Ελλάδα για τον Σοσιαλισμό... Από το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. μέχρι τα διάφορα Κ.Κ.Ε., το Ε.Ε.Κ. και την Κ.Ο.Ε., όλοι πιστεύουν ότι κατέχουν την ορθή κατά τον Μαρξ ερμηνεία της Σοσιαλιστικής ιδέας.

Όμως, για να υπάρξει σοσιαλισμός στις μέρες μας, μια οικονομική και κοινωνιολογική ερμηνεία 100 χρόνων είναι προφανώς μη εφαρμόσιμη. Οι συνθήκες έχουν μεταβληθεί δραματικά, η κοινωνία έχει αλλάξει, η οικονομία λειτουργεί με διαφορετικούς όρους.

Ειδικά στην Ελλάδα, μια χώρα που είχε ανέκαθεν μια περιορισμένη βιομηχανική παραγωγή, ο Μαρξιστικός ορισμός της περίφημης "Εργατικής Τάξης" (αλλιώς, προλεταριάτο), είναι απλά εξωπραγματικός. Είναι προφανές μάλιστα ότι η οικονομία της χώρας μας βασίζεται κυρίως στον τουρισμό, το εμπόριο και την παροχή υπηρεσιών, τόμεις στους οποίους απασχολείται και η ευρεία πλειοψηφία των Ελλήνων εργαζομένων. Άρα, τόσο σύμφωνα με την Μαρξιστική Εννοιολογία όσο και αντικειμενικά, η πλειοψηφούσα κατηγορία Ελλήνων ανήκουν στην μικροαστική τάξη. Αυτό είναι εύκολα συνειδητοποιήσιμο, αν αναλογιστεί κανείς το ποσοστό των Ελλήνων Πολιτών που διαμένουν στα μεγάλα ή τα μικρότερα αστικά κέντρα. Σίγουρα, ανάμεσα στην αστική πλειοψηφεία των κατοίκων, υπάρχουν μέλη της εργατικής και της αγροτικής τάξης, αλλά σε πολύ περιορισμένο αριθμό συγκριτικά με τους αστούς.

Ελπίζω από τα παραπάνω να έγινε κατανοητό ότι η Ελληνική κοινωνία είναι κατά βάση αστική, και οι πλειοψηφία των Ελλήνων είναι σκληρά εργαζόμενοι ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ. Αυτούς είναι που χτυπάει ο σημερινός βάρβαρος καπιταλισμός της Δεξιάς και της ολιγαρχίας των Μεγαλοαστών, που εκπροσωπείται από τη Νέα Δημοκρατία. Αυτονών τα εργασιακά δικαιώματα πλήττονται, αυτονών τα ωράρια γίνονται ελαστικά, αυτονών οι τσέπες αδειάζουν. Και, αν ορίσουμε τον Ελληνικό Λαό ως την οικονομικά ασθενέστερη πλειοψηφεία των Ελλήνων Πολιτών, τότε γίνεται κατανοητό ότι τον Λαό της Ελλάδας τον απαρτίζουν άτομα που σχεδόν ουδεμία σχέση έχουν με την μαρξιστικά εννούμενη εργατική τάξη...

Γιατί για να συμπεριληφθούν οι σκληρά εργαζόμενοι μικροαστοί στην Εργατική Τάξη, όπως αυτή γίνεται κατανοητή από την παραδοσιακή Αριστερά, πρέπει να ξεφύγουμε από τους Μαρξιστικούς ορισμούς και συσχετισμούς και να πάμε σε κάποιον άλλο, πιο ευρύ, ποιον περιεκτικό, πιο γενικό ορισμό του Προλεταριάτου.

Αλλά στον Μαρξισμό, ο Μαρξιστικός Σοσιαλισμός ορίζεται ως η απόλυτη κυριαρχία της Εργατικής Τάξης (Κυριάρχο το Προλεταριάτο, Κυριαρχούμενος κανείς, με λίγα λόγια όλη κοινωνία αποτελείται από προλετάριους). Τότε, αν αλλάξουμε έννοια και περιεχόμενο στην Εργατική Τάξη κατά τα προαναφερθέντα, δεν ισχύει ο Μαρξιστικός Ορισμός του Σοσιαλισμού και άρα είτε δεν υπάρχει Σοσιαλισμός είτε υπάρχει σε τελείως διαφορετικό πλαίσιο από αυτό του Μαρξ. Αν δεν αλλάξουμε ούτε περιεχόμενο, ούτε έννοια, τότε για χώρες όπως η Ελλάδα, ο Σοσιαλισμός δεν αποτελέι ιδεολογία εκπροσώπησης της πλειοψηφείας των πολιτών, αλλά μιας μειοψηφείας, και άρα δεν είναι καθόλου δημοκρατικό σύστημα, αλλά μοιάζει περισσότερο με δικτατορία.

Αυτή είναι η αλήθεια. Για την Ελλάδα, είτε δεν νοείται σοσιαλισμός με την κλασσική του έννοια, είτε είναι μια ιδέα που εκπροσωπεί μια μειοψηφεία, και άρα δεν βρίσκει δημοκρατική εφαρμογή. Γεννάται λοιπόν το Δίλημμα: Αστική Δημοκρατία ή Μαρξιστικός Σοσιαλισμός;

Η απάντηση; Ούτε το ένα, ούτε το άλλο, αλλά μια μίξη, μια εκδοχή του Σοσιαλιστικού Συστήματος, προσαρμοσμένη στα σύγχρονα δεδομένα προκειμένου να διατηρήσει την Δημοκρατική του φύση και την προοπτική εφαρμογής του. Ένας Σοσιαλισμός, που νοέιται ως η στήριξη και επροσώπηση των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων που υποφέρουν από τον υπάρχοντα καπιταλισμό, και που περιλαμβάνουν την εργατική, αγροτική και μικροαστική τάξη. Δηλαδή, με λίγα λόγια, ένας Σοσιαλισμός όπως τον εννοεί το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Ένας Σοσιαλισμός Εθνικής Ανεξαρτησίας, Λαϊκής Κυριαρχίας, Κοινωνικής Απελευθέρωσης και Δημοκρατικής Διαδικασίας, ένας Σοσιαλισμός που θα εκφράζει τους οικονομικά ασθενέστερους και μέσους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι ταυτίζονται με τον Ελληνικό Λαό όπως καταδείξαμε πιο πάνω.

Γιαυτό και πολλοί επιμένουν πως αυτός είναι ο Πραγματικός Σοσιαλισμός των Ημερών μας, η πραγματική Αριστερά, η πραγματική Ελπίδα. Γιατί δεν υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι, ένας
του καπιταλισμού και ένας του μαρξισμού. Υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, που δεν είναι τίποτα από τα δύο, αλλά παραμένει δημοκρατικός, σοσιαλιστικός, επίκαιρος και, πάνω από όλα, δρόμος των περισσοτέρων Ελλήνων Πολιτών.

Ο δρόμος του ΠΑΣΟΚ...

9.17.2009

Για μια Ελλάδα δική μας…

Πεντέμισι χρόνια μιας κυβέρνησης βαρβαρότητας επιτέλους συμπληρώνονται με την αποχώρησή της από το πολιτικό σκηνικό. Οι πρόωρες εκλογές που ο απερχόμενος πρωθυπουργός εξήγγειλε πριν λίγες μέρες σήμαναν την γιορτή για το τέλος μιας διακυβέρνησης που έφτασε τον τόπο στο χείλος του γκρεμού και της οικτρότητας.


Απαξίωση της πολιτικής, σκάνδαλα, ανικανότητα, αδυναμία διαχείρισης, έλλειψη συντονισμού, καταπάτηση θεσμών, ευτελισμός αξιών και ιδεών, παντελής ασέβεια σε όσα η δημοκρατία και ο ελληνικός λαός θεωρούν ιερά… Τί να πρωτοθυμηθεί κανείς από τα χίλια μύρια δεινά που μας προξένησε η Δεξιά; Αποστραγγίστηκε το απόθεμα αισιοδοξίας και ελπίδας που ο κάθε πολίτης λίγο ή πολύ διέθετε, σχεδόν εξανεμίσθηκε η πίστη του στη δημοκρατία και η εμπιστοσύνη του σε αυτούς που καλούνται να τους εκπροσωπήσουν μέσα στα πλαίσιά της, μέχρι και αυτή η ψήφος του κατάντησε να είναι γι’ αυτόν κάτι που στερούνταν σημασίας!


Άνευ σχολίου λοιπόν, και μετά πολλών χορδών και οργάνων, η απερχόμενη Κυβέρνηση καταθέτει τα όπλα, παραδέχεται εμμέσως πλην σαφώς την ανικανότητά της να ηγηθεί της χώρας, και με την μανία του απελπισμένου προσπαθεί να κρατηθεί από πολιτικές πομφόλυγες και κομπαστικούς φαμφαρονισμούς, βλέποντας σανίδες σωτηρίας της… «πολυαγαπημένης» τους εξουσίας εκεί όπου δεν υπάρχουν.


Είναι αλήθεια οικτρή εικόνα αυτή που παρουσιάζεται στα τηλεοπτικά πάνελ: αποκαρδιωμένοι τέως υπουργοί να φέρονται σαν βουλευτές της αντιπολίτευσης, και βουλευτές της αντιπολίτευσης να καλούνται να απαντήσουν φερόμενοι σαν κυβερνητικά στελέχη… Από τη μία, αναρωτιέται κανείς ρητορικά εάν, μετά από πεντέμισι χρόνια, έχουν συνειδητοποιήσει στη Νέα Δημοκρατία ότι βρίσκονται στην εξουσία, αναζητώντας στην ανετιμότητά τους την αιτία της παταγώδους αποτυχίας τους. Από την άλλη βέβαια, καλό είναι να συνηθίζουν ο καθείς στον ρόλο που θα κληθεί να παίξει σε λίγες μέρες…


Γιατί, ό,τι και να επιχειρήσει ο «κουρασμένος» πρωθυπουργός του Βατοπεδίου, της διαπλοκής, των σκανδάλων και της λαϊκής ανέχειας, ο πρωθυπουργός που επιχείρησε να «τιμήσει» το οικογενειακό του ιστορικό (που περιλαμάνει τη βία και τη νοθεία που γέννησαν τον πρώτο Ανένοδοτο, τα Πιστοποιητικά Κοινωνικών Φρονημάτων που απαξίωσαν λαμπρούς Έλληνες μόνο λόγω πεποιθήσεων, το διαρκές φλερτ με τα πάλαι πότε Ανάκτορα που δεν άφησαν ποτέ μια δημοκρατικά εκλεγμένη και πολιτικά αυτόνομη κυβέρνηση Λαϊκής Εντολής να κυβερνήσει, την δειλή Φυγή μπρος στα αδιέξοδα που η ίδια ανικανότητα έχτισε πάνω σε μύρια λάθη με τα βασανισμένα κορμιά αμέτρητων αγωνιστών, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι), ό,τι μα ό,τι κι αν επιχειρήσει ο πρωθυπουργός που δεν μπόρεσε ούτε για μια μέρα των δύο θητειών που του πρόσφερε καλοπροαίρετα κι απλόχερα ο Ελληνικός Λαός να βρει το κουράγια να γίνει πραγματικά πρωθυπουργός, απέρχεται στα σίγουρα, και σαν το ισχυρότερο χαρτί του πύργου από τραπουλόχαρτα που αποτελεί πλέον το κόμμα του, συμπαρασέρνει μαζί του και όλα τα υπόλοιπα στην ελεύθερή του πτώση…


Έτσι λοιπόν, μέσα από τα συντρίμμια και τις-αλίμονο, κι αυτές πραγματικές και όχι μόνο μεταφορικές-στάχτες της Ελλάδας που πονέσαμε, της Ελλάδας που γκρέμισαν, διέλυσαν και την παρέδωσαν στην πυρά δεμένη στον πάσαλο, ήρθε η ώρα να αναγεννηθεί μια Ελλάδα που αγαπάμε, μια Ελλάδα που θέλουμε, μια Ελλάδα που την ζητάμε για χρόνια.


Μια Ελλάδα που θα μας κάνει περήφανους και αισιόδοξους, μια Ελλάδα όπου το όνειρο δεν θα είναι άγνωστη λέξη και ο Αγώνας για το αύριο δεν θα παραμένει μια ματαιόπονη πάλη δίχως αποτελέσματα, μια Ελλάδα που θα είναι στο πλευρό κάθε της πολίτη, εντάσσοντάς τον μέσα στην μεγάλη μηχανή που λέγεται Ελληνική Κοινωνία με τέτοιον τρόπο ώστε δημιουργικά να παράγει και να αυξάνει και δίκαια να απολαμβάνει τον συλλογικό μας πλούτο, μια Ελλάδα που θα προτάσει το «Εμείς» πριν από το «Εγώ», κάνοντας το δεύτερο να έχει σαν προϋπόθεση το πρώτο.


Κοινώς, μια Ελλάδα αποκλειστικά και μόνο δικιά μας…


Καλό μας Αγώνα, Έλληνες! Με τη νίκη του Λαού και της Δημοκρατίας!

8.09.2009

Συνέντευξη Γιώργου Α. Παπανδρέου στην εφημερίδα «Real News» και στον δημοσιογράφο Βασίλη Σκουρή









ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ο κ. Καραμανλής επιμένει να σας κατηγορεί ότι δεν σέβεστε το Σύνταγμα και ότι προχωράτε σε θεσμικό ατόπημα προκαλώντας εκλογές με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Τι απαντάτε;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Το Σύνταγμα δίνει το δικαίωμα και την υποχρέωση να αποφασίσουμε για το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και με υπευθυνότητα για την πορεία της χώρας, για το αν χρειάζεται προσφυγή στον ελληνικό λαό.
Εμείς έχουμε πάρει τις αποφάσεις μας. Αποφασίζουμε θετικά για τον πετυχημένο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον κ. Κάρολο Παπούλια, ενώ θεωρούμε ότι η χώρα βρίσκεται σε απόλυτο αδιέξοδο και απαιτείται νέα αρχή. Η θέση μας είναι καθαρή, απολύτως στο πλαίσιο του Συντάγματος.
Για την προεδρολογία ευθύνες έχει ο κ. Καραμανλής - όχι εμείς. Όταν μιλά για σεβασμό του Συντάγματος, απλώς επαναφέρει στη μνήμη του ελληνικού λαού το πώς έκλεισε τη Βουλή, πώς αποχωρούσε για να μην γίνονται ψηφοφορίες, πώς τσαλάκωναν τα ψηφοδέλτια στην αναθεώρηση, τι έκανε με το ΑΣΕΠ, με τις ανεξάρτητες αρχές και με τη Δικαιοσύνη. Η έλλειψη ειλικρίνειας είναι μέρος της αλαζονείας της εξουσίας που διακατέχει τη σημερινή κυβέρνηση.
Εξάλλου, η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία αποτελεί μια κορυφαία πράξη δημοκρατίας.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Δηλαδή, κ. Πρόεδρε, δεν υπάρχει περίπτωση τον προσεχή Μάρτιο να αλλάξετε θέση;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Εκεί που έφθασαν τα πράγματα δεν μπορεί να αλλάξει. Το υπαγορεύει η αίσθηση ευθύνης απέναντι στον τόπο. Παράταση ζωής της κυβέρνησης σημαίνει βάθεμα της κρίσης που ζει ο πολίτης. Και σας θυμίζω ότι το ΠΑΣΟΚ πρότεινε έγκαιρα συμφωνία για άμεση διενέργεια εκλογών και συναινετική εκλογή του Προέδρου.
Ζούμε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, λόγω των ανεύθυνων δηλώσεων και διαρροών της σημερινής κυβέρνησης, εδώ και ενάμιση χρόνο. Η παρατεταμένη αυτή εκλογολογία έχει βλάψει τη χώρα σε μια κρίσιμη περίοδο — άλλος ένας λόγος να προσφύγουμε στον ελληνικό λαό.
Δεν υπάρχει κανείς πλέον που να πιστεύει ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί να λύσει προβλήματα. Μόνο να επιδεινώνει την κατάσταση μπορεί. Αλλαγή πορείας με νέα κυβέρνηση και επανεκλογή ενός άξιου Προέδρου. Αυτό διασφαλίζει η στάση του ΠΑΣΟΚ.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Προχθές, πάντως, ο κ. Βενιζέλος διαφοροποιήθηκε σε κορυφαίες επιλογές του κόμματός σας. Σας ανησυχεί; Υπάρχει πεδίο νέων εσωτερικών μετώπων στο ΠΑΣΟΚ;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Το ΠΑΣΟΚ είναι απολύτως συντεταγμένο στην άποψη πως το συμφέρον της χώρας επιβάλλει την άμεση διενέργεια εκλογών. Είναι προσηλωμένο να υπηρετεί τον ελληνικό λαό και να ασχολείται αποκλειστικά με τα προβλήματά του. Αυτό μας ενώνει σε μια κοινή προσπάθεια που εκφράζεται με ισχυρή βούληση για αλλαγές και τομές υπέρ του πολίτη. Τίποτε άλλο.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σε μελλοντική συνταγματική αναθεώρηση εκτιμάτε ότι η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας θα πρέπει να αποσυνδεθεί από την προσφυγή στις κάλπες; Ή θα επιμείνετε σε άμεση εκλογή του Προέδρου από τον λαό;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Δεν τίθεται διαζευτικά το ερώτημα. Η άμεση εκλογή είναι τρόπος αποσύνδεσης από τη διάλυση της Βουλής. Το ΠΑΣΟΚ, θυμίζω, τίθεται σταθερά υπέρ της αποσύνδεσης, τόσο το 2000, όσο και το 2006. Η ΝΔ ήταν αυτή που την απέρριψε. Δεν το συζητούσε και στην πρόσφατη συνταγματική αναθεώρηση. Άλλος ένας λόγος που την καθιστά αναξιόπιστη σήμερα.
Ήταν δική της απόφαση να μείνουμε στο σημερινό σύστημα, με την υποχρέωση του κάθε βουλευτή να αποφασίζει για το αν θα παρατείνεται η θητεία μιας κυβέρνησης ή θα προσφεύγουμε στη λαϊκή ετυμηγορία πριν αποφασισθεί η εκλογή Προέδρου.
Σε αυτό το ερώτημα σήμερα απαντάμε και αξιολογούμε ότι η κυβέρνηση έχει χάσει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού και απαιτείται νέα αρχή.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας του κόμματός σας στις προσεχείς εκλογές, θα επιδιώξετε κυβέρνηση συνεργασίας ή θα επιλέξετε την εκ νέου προσφυγή στις κάλπες;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη τη δυναμική της αυτοδυναμίας. Όλο και περισσότεροι πολίτες επενδύουν σε εμάς τις ελπίδες τους για καλύτερες μέρες. Θέλω να πιστεύω ότι στις εκλογές οι Έλληνες θα δώσουν στο ΠΑΣΟΚ μια ισχυρή, αυτοδύναμη πλειοψηφία.
Η αυτοδυναμία δεν είναι επιλογή αυταρέσκειας ή αλαζονείας. Η ανάγκη προκύπτει από την ένταση των προβλημάτων - αλλά και από την στάση των άλλων κομμάτων, που δεν είναι πρόθυμα να αναλάβουν την ευθύνη.
Αυτοδυναμία όμως για εμάς σημαίνει ταυτόχρονη αναζήτηση των ευρύτερων δυνατών συναινέσεων και συνεργασιών με κόμματα και προσωπικότητες του προοδευτικού χώρου, με διακεκριμένους Έλληνες από τους χώρους της οικονομίας, της επιστήμης και της διανόησης, εντός και εκτός Ελλάδος. Θέλουμε να κινητοποιήσουμε και να ενώσουμε όλες τις ζωντανές και δημιουργικές δυνάμεις του τόπου.
Με αυτή την έννοια διεκδικούμε την αυτοδυναμία και με αυτή τη δέσμευση θα τη διαχειριστούμε.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας με τη ΝΔ δεν υφίσταται σε καμία περίπτωση;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Όσοι ψάχνουν στο ΠΑΣΟΚ δεκανίκια για να συνεχιστεί η ίδια πολιτική, με τα σενάρια για κυβέρνηση «Μεγάλου Συνασπισμού», κάνουν λάθος. Τα 5 τελευταία χρόνια ανέδειξαν τις διαφορετικές αντιλήψεις σε βασικά ζητήματα — αξιοκρατία, διαφάνεια, σεβασμός των δημοκρατικών θεσμών, κοινωνική δικαιοσύνη. Εμείς και η ΝΔ βρισκόμαστε σε απέναντι όχθες. Εκείνοι εκπροσωπούν τα συμφέροντα των λίγων και ισχυρών και όσους παρασιτικά πλουτίζουν απομυζώντας εθνικούς πόρους. Το αυταρχικό και πελατειακό κράτος, το καθεστώς διαφθοράς, συγκάλυψης, ανομίας.
Εμείς πιστεύω ότι αποδείξαμε, ότι εκπροσωπούμε τους πολλούς. Τη μεσαία τάξη και τους φτωχότερους, τους δυναμικούς δημιουργούς που σήμερα ασφυκτιούν. Προσωπικά, έκανα συστηματικές προσπάθειες να βρεθούν κοινοί τόποι και συναινέσεις σε μεγάλα θέματα που ταλαιπωρούν τον τόπο, όπως η διαφθορά, η αναξιοκρατία.
Δυστυχώς αποδείχθηκε στην πράξη ότι είμαστε δύο κόσμοι διαφορετικοί και αντίπαλοι. Συνεπώς, δεν υπάρχει δυνατότητα κυβερνητικής συνεργασίας. Θα ήταν και παραχάραξη της εντολής του ελληνικού λαού να αλλάξει πορεία η χώρα.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αν κερδίσετε τις εκλογές, να περιμένουμε και πρόσωπα της νέας γενιάς στην κυβέρνησή σας; Ή και εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Η κυβέρνησή μου θα είναι μια κυβέρνηση εντατικής εργασίας, πολιτικής συνοχής και αρχών. Μια κυβέρνηση που θα αναδείξει τη φρεσκάδα και τη δυναμική των νέων προσώπων, μαζί με την πείρα και τη σοφία παλιότερων στελεχών. Που δεν περιχαρακώνεται εντός των κομματικών τειχών, αλλά αντλεί δυνάμεις από την κοινωνία στον καθημερινό πόλεμο με τα προβλήματα του πολίτη.
Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι πέραν από τους υπουργούς, που κατά τεκμήριο στο κοινοβουλευτικό σύστημα είναι βουλευτές, σ’ αυτή τη μεγάλη προσπάθεια θα επιστρατεύσω ό,τι καλύτερο διαθέτει το Κίνημά μας, αλλά και ευρύτερα η κοινωνία, χωρίς κομματικές παρωπίδες αλλά με αξιοκρατικά κριτήρια, για την στελέχωση του κρατικού μηχανισμού. Τέλος στην λογική των κολλητών και των κουμπάρων.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πρώην βουλευτές του κόμματός σας, το όνομα των οποίων έχει εμπλακεί σε σκάνδαλα, θα έχουν θέση στα ψηφοδέλτιά σας ;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Αν υπάρχουν πρώην βουλευτές μας που έχουν αποδεδειγμένα εμπλακεί σε σκάνδαλα, τότε αυτοί δεν έχουν θέση όχι μόνο στο ψηφοδέλτιο αλλά ούτε καν στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ. Τη βούλησή μου να είμαι απολύτως ξεκάθαρος στο θέμα αυτό - ακόμα και εάν έχω αδικήσει κάποιους - την έχω αποδείξει.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κάποιοι υποστηρίζουν πως για να γίνει ο Παπανδρέου πρωθυπουργός θα πρέπει, αν όχι να συνδιαλλαγεί, τουλάχιστον να μιλήσει με εξωθεσμικά συμφέροντα…
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Διαβούλευση με διαφάνεια με όλους. Χειραγώγηση της πολιτικής ζωής από κανένα! Συστράτευση σε κοινούς εθνικούς στόχους, ναι! Εξυπηρέτηση άνομων συμφερόντων, όχι! Καθαροί κανόνες, καθαρές σχέσεις, και ο καθένας στον ρόλο του. Τότε η σχέση πολιτικού και επιχειρηματία θα απενοχοποιηθεί, διότι θα περιορίζεται στην εξυπηρέτηση του ευρύτερου δημοσίου συμφέροντος. Γι’ αυτό η αυτονομία της πολιτικής είναι για μένα πρώτιστος στόχος. Και θα επιλέξει ο ελληνικός λαός. Θέλει κυβέρνηση που «χρωστά» και εξαρτάται, ή κυβέρνηση που εκφράζει το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον; Αυτό είναι ένα από τα διακυβεύματα των επόμενων εκλογών.
Πρωθυπουργός γίνεται κανείς με την απόφαση του ελληνικού λαού. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Άλλο πράγμα η διαβούλευση με τις κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις του τόπου και άλλο οι «συνομιλίες» με εξωθεσμικά συμφέροντα.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μετά και την απάντηση του κ. Καραμανλή για την ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού ως προς την αντιμετώπιση της πανδημίας της γρίπης, νιώθετε περισσότερο ήσυχος;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Η απάντησή του με ανησύχησε περισσότερο, λόγω της αδικαιολόγητης οργής του από τις δικές μου αιτιολογημένες και τεκμηριωμένες θέσεις, βάσει των διαβουλεύσεων που έχουμε κάνει με επιστήμονες και φορείς. Μου δημιούργησε την εντύπωση ενός πρωθυπουργού που δεν έχει συναίσθηση της πραγματικότητας γύρω του.
Θα νιώσω περισσότερο ήσυχος όταν επιτέλους η κυβέρνηση μάς εμφανίσει ένα ολοκληρωμένο και αξιόπιστο επιχειρησιακό σχέδιο για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Το ιστορικό της, όμως, στη διαχείριση των κρίσεων δεν μας εμπνέει, ειλικρινά, καμία εμπιστοσύνη.
Αυτή είναι και η λογική των υπεύθυνων και νηφάλιων παρεμβάσεών μας στο ζήτημα αυτό: να σιγουρευτούμε πως μία πανδημία ήπιας μορφής δεν θα εξελιχθεί με απρόβλεπτες συνέπειες για την υγεία των πολιτών, αλλά και για την ομαλή λειτουργία της οικονομίας και κοινωνίας.
Και είναι κρίμα που, αντί να δει εποικοδομητικά την παρέμβασή μας, η ανασφάλεια της κυβέρνησης είναι τόσο μεγάλη, ώστε να προσπαθεί να κατασκευάσει εχθρούς.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αυτό το καλοκαίρι συμπληρώνονται 20 χρόνια από το αποκαλούμενο και «βρώμικο ‘89». Τι βασικά πολιτικά διδάγματα άφησε, κατά τη γνώμη σας, η περίοδος αυτή;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Δύο είναι τα βασικά πολιτικά διδάγματα από το ‘89. Πρώτον, ότι το ΠΑΣΟΚ δεν διαλύεται, δεν διασπάται και δεν λεηλατείται, όσα εξωθεσμικά κέντρα κι όσες ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις κι αν συνενωθούν μ’ αυτόν τον στόχο. Αναγεννιέται το Κίνημά μας.
Έχει βαθιές ρίζες στον λαό. Το συνδέουν με τους πολίτες δεσμοί ακατάλυτοι, που βασίζονται στις ιδρυτικές αρχές μας, που σφυρηλατήθηκαν με τους αγώνες δεκαετιών και που επισφραγίστηκαν με το δημιουργικό έργο των κυβερνήσεών μας.
Το δεύτερο δίδαγμα, που κάποιοι δεν το έχουν ακόμη εννοήσει, είναι ότι οι δημοκρατικοί πολίτες τελικά αποδοκιμάζουν και τιμωρούν σκληρά τις καιροσκοπικές επιλογές που είναι ασύμβατες με την κοινή συνείδηση ότι, τελικά, υπάρχουν δύο μεγάλες παρατάξεις: η Δεξιά, η νεοσυντήρηση από τη μια και η προοδευτική παράταξη από την άλλη. Δεν μπορεί κανείς να προσβάλλει και να βιάζει αυτή την αυτονόητη αλήθεια.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είκοσι χρόνια μετά, το ρήγμα που δημιουργήθηκε μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Αριστεράς μπορεί να γεφυρωθεί; Και με ποιες πρωτοβουλίες, κυρίως από το μεγαλύτερο κόμμα που είναι το δικό σας;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Οι ιστορικές μνήμες δεν θάβονται. Όμως ούτε πρέπει ούτε μπορούν να μας φυλακίζουν στο παρελθόν.
Εμείς πάντως παραμένουμε σταθεροί στη θέση μας. Έχω απευθύνει πολλές φορές πρόταση διαλόγου και συνεργασίας. Επιμένω σ’ αυτήν. Και θα επιμείνω σταθερά -και μετεκλογικά, ανεξάρτητα από την αυτοδυναμία που θα έχει το ΠΑΣΟΚ. Πιστεύω ότι, τελικά, οι ανάγκες του τόπου και η θέληση της μεγάλης δημοκρατικής πλειοψηφίας του λαού μας θα την επιβάλλουν.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Επιμένετε πάντως ότι το ΚΚΕ αποτελεί τον «αριστερό ψάλτη της κυβέρνησης»…
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Έχω πει ότι πολλοί αγωνιστές του ΚΚΕ με έχουν εμπνεύσει με την αυτοθυσία τους για τη δημοκρατία, την ελευθερία, την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Σήμερα, όμως, η ηγεσία του ΚΚΕ φαίνεται συχνά να ταυτίζει το κομματικό συμφέρον με τη διευκόλυνση της κυβέρνησης της ΝΔ. Και δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να εξηγήσει τη στάση της αυτή στους πολίτες.
Είναι η ηγεσία του ΚΚΕ που μένει σ’ αυτή την αδιέξοδη αντι-ΠΑΣΟΚ γραμμή, ελπίζοντας να αποκομίσει λίγες ψήφους παραπάνω. Ματαιοπονεί. Το βέβαιο είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού θέλει να αλλάξει πορεία η χώρα.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Με δεδομένη την δημοσιονομική κατάρρευση, αλλά και την είσοδο της οικονομίας σε ύφεση, είναι δυνατόν να ισχύουν όλες οι προηγούμενες υποσχέσεις σας προς τους πολίτες; Ή το πρόγραμμά σας χρειάζεται αναπροσαρμογή;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Σε πολλές χώρες η μεγαλύτερη κρίση έφερε και τις βαθύτερες κοινωνικές αλλαγές. Για παράδειγμα, ό,τι προοδευτικότερο έγινε στις ΗΠΑ ήταν επί Ρούσβελτ, μετά από μια πολύ δύσκολη οικονομική κρίση. Ας κάνουμε την κρίση στην Ελλάδα ευκαιρία για να λύσουμε χρονίζοντα προβλήματα που ταλαιπωρούν τον Έλληνα πολίτη. Υγεία, παιδεία, φορολογικό σύστημα, δημόσια διοίκηση, αναπτυξιακό πρότυπο.
Η σημερινή κατάσταση κάνει ακόμα πιο επείγουσες τις αλλαγές. Γιατί να αναθεωρήσουμε τη δέσμευσή μας για ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα όπου πληρώνουν οι πράγματι έχοντες και κατέχοντες και όχι πάντα η μεσαία τάξη; Ή τη δέσμευσή μας να πάμε τον προϋπολογισμό γραμμή-γραμμή για να βρούμε τη σπατάλη, για ένα νέο πλαίσιο εποπτείας της αγοράς το οποίο δεν αφήνει ασύδοτα τα ολιγοπώλια ή για ένα νομοθετικό πλαίσιο που προστατεύει τον δανειολήπτη; Αυτά δεν κοστίζουν. Αντίθετα, φέρνουν έσοδα, δίνουν ένα αίσθημα δικαίου και μία αναπτυξιακή δυναμική - ακριβώς ό,τι χρειάζεται κανείς σε μία κρίση.
Όσο για τις δεσμεύεις μας — για την ενίσχυση των δημοσίων επενδύσεων, ιδιαίτερα στην κατεύθυνση της «πράσινης» ανάπτυξης, της παιδείας και της έρευνας, των υποδομών υγείας, της απασχόλησης, του εισοδήματος των πιο ευάλωτων - αυτές είναι ρεαλιστικές και αναγκαίες για να ξεφύγουμε από την κρίση και να δημιουργήσουμε μία νέα αναπτυξιακή δυναμική. Θα τις υλοποιήσουμε με πλήρη επίγνωση της δύσκολης δημοσιονομικής κατάστασης, διαπραγματευόμενοι με τους εταίρους μας της ΕΕ ένα νέο χρονοδιάγραμμα εκπλήρωσης των υποχρεώσεών μας για τη μείωση του ελλείμματος και του δημοσίου χρέους.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αν κερδίσετε τις εκλογές θα προχωρήσετε σε απογραφή της κατάστασης της οικονομίας; Έστω και με διαφορετικό τρόπο από αυτόν της ΝΔ;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Κάθε νέα κυβέρνηση πρέπει να έχει απόλυτα καθαρή εικόνα της κατάστασης στην οικονομία, όχι μόνο των δημοσιονομικών μεγεθών, αλλά και των διαρθρωτικών αδυναμιών και όλων όσων εμποδίζουν να αξιοποιηθεί το πραγματικό δυναμικό που υπάρχει.
Όμως δεν θα υποθηκεύσουμε εμείς το μέλλον της χώρας πηγαίνοντας στην ΕΕ και ισχυριζόμενοι ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι μεγαλύτερο από το επίσημο - και επίσημα αναγνωρισμένο από την ΕΕ - μόνο και μόνο για να απαξιώσουμε την προηγούμενη κυβέρνηση. Παρόμοια ανευθυνότητα εμείς δεν έχουμε. Εξάλλου το έχουμε αποδείξει και στο παρελθόν: όποτε παραλάβαμε την οικονομία σε δεινή κατάσταση, σηκώσαμε τα μανίκια, στρωθήκαμε στη δουλειά και ανοίξαμε νέους αναπτυξιακούς δρόμους για τη χώρα. Αυτό θα κάνουμε και τώρα.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αν είχατε συνάντηση με τον κ. Καραμανλή, τι θα του λέγατε προκειμένου να προχωρήσει σε πρόωρη προσφυγή στις κάλπες;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Μου έχει ήδη δοθεί η ευκαιρία να εξηγήσω στον Πρωθυπουργό γιατί πιστεύω πως η χώρα ακολουθεί λάθος πορεία. Έχω όμως καταλάβει πως δεν αντιλαμβάνεται πως ο πολιτικός χρόνος της κυβέρνησής του έχει τελειώσει. Οι Έλληνες πολίτες ήταν γενναιόδωροι μαζί του, του έδωσαν το 2007 μία δεύτερη ευκαιρία. Τη σπατάλησε γιατί είναι πλέον δέσμιος των πολιτικών που εφάρμοσε όλα αυτά τα χρόνια, του συστήματος εξουσίας το οποίο εξέθρεψε και πάνω στο οποίο στηρίζεται.
Θα του έλεγα, λοιπόν, πως σήμερα η χώρα χρειάζεται μία νέα αρχή. Να αποφασίσουν οι πολίτες αν θέλουν να εμπιστευτούν κάποιον άλλο να οδηγήσει τη χώρα έξω από την κρίση, να χτίσει πάλι τη χαμένη εμπιστοσύνη με τους πολίτες. Αυτό θα του έλεγα, αλλά φοβάμαι ότι τα κίνητρά μας δεν είναι όμοια, και άρα τα λόγια μου ίσως να μην ήταν πολύ πειστικά…


Λογισμοί και... παραλογισμοί

Οι λογισμοί που τρώνε σαν σαράκι τον νου των σημερινών κυβερνώντων ουδεμία σχέση έχουν πλέον-εάν είχαν ποτέ-με τη διακυβέρνηση και τη διάσωση μιας χώρας που οι ίδιοι έχουν φέρει στα όρια της κατάρευσης.

Η παρωδία της φιλελευθεροποίησης και Κομματικοποίσης του Ελληνικού Κράτους που παρακολουθήσαμε επί μία ατέλειωτη πενταετία διάλυσης του κρατικού μηχανισμού έχει αφήσει μόνο συντρίμια πίσω της: μια οικονομία σε άθλια κατάσταση, μια αγορά ακίνητη όσο ποτέ, ένα ευρύ στρώμα πολιτών στα όρια της ανέχειας, ένα κοινωνικό κράτος από δυσλειτουργικό έως σχεδόν ανύπαρκτο, , ένα δικαστικό σύστημα αδικίας, ατιμωρισίας και διαφθοράς, ένα δημόσιο πνιγμένο στα χρέη που έχει χάσει στο όνομα του σκληρού καπιταλισμού σχεδόν κάθε μέσο εσόδων πλην της βαριάς φορολογίας, μια εξωτερική πολιτική με μύριες υποχωρήσεις ,όπου δεν διακυβέβονταν το άμεσο λιντσάρισμα των υπευθύνων, που μας υποβίβασε από εταίρο σε δορυφόρο της Δύσης...

Αλήθεια, αυτό είναι το όραμα της... "Καλύτερης Ελλάδας" που ήθελε η Νέα Δημοκρατία; Μια Ελλάδα όπου η Εθνική Ανεξαρτσία, η Λαϊκή Κυριαρχία, η Δημοκρατική Διαδικασία, το Κοινωνικό Κράτος, το Κράτος Δικαίου, έχουν απλά πάει περίπατο;

Και εν μέσω τον ερειπίων που απέμειναν από την αξιοπρεπέστατη Ελλάδα την οποία παρέλαβαν, οι κυβερνώντες κάθονται και αλληλοτρώγονται ψάχνοντας σαν σωστοί καρεκλοκένταυροι έναν τρόπο να κρατηθούν λίγο παραπάνω στο τιμόνι του πλοίου που βουλιάζει (ή, ακόμα ορθότερα, βουλιάζουν)...

Γιατί; Μόνο και μόνο για να σιγουρευτούν ότι θα τσακιστεί στα βράχια για να επιδοθούν μετά στο πλιάτστκο του; Δε σφάξανε...

Όχι. Χίλιες φορές όχι. Φτάνει πλέον το παραμυθάκι για "μη-ευθύνη" και για "ανηφορικούς δρόμους υπευθυνότητας", για την ανευθυνότητα και την ευθύνη των προηγούμενων κυβερνήσεων και της σημερινής αντιπολίτευσης. Η δική σας υπευθυνότητα και ευθύνη, καθώς και αυτή των στελεχών σας ,που πήγε, κύριε Πρωθυπουργέ; Μήπως μαζί με το γράμμα στο Βατοπαίδι; Μήπως δόθηκε ως αντικαταβολή για τις μίζες από τη SIEMENS; Μήπως πήγε να ελέγξει την "νόμιμες off-shore εταιρίες" των πρώην υπουγών σας μαζί με το δημόσιο χρήμα προς υπεξαίρεση; Ή μήπως δεν την βλέπουμε γιατί πάει "νωρίς νωρίς στο γραφείο";

Έλεος... Για πόσο ακόμα μια... κατ' ευφημισμόν "κυβέρνηση" θα περιπαίζει με την νοημοσύνη όλων μας, ρουφώντας μας κυριολεκτικά και την τελευταία ρανίδα αίματος για να μπαλώσει τις τρύπες που η ίδια δημιούργησε; Για πόσο ακόμα θα στερείται ο κάθε απλός Έλληνας πολίτης την αξιοπρεπή ζωή που δικαιούται χωρίς ούτε ένα σχέδιο, ούτε μια εγγύηση ότι στερείται τώρα για να απολαύσει στο μέλλον;

Προφανώς, αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ. Πρέπει να αλλάξει τιμονιέρης για να αποφύγουμε τα βράχια. Άμεσα. Και πάει πολύ να μιλούν για "ευτελισμό του θεσμού του προέδρου της δημοκρατίας" όταν υπάρχει ένας πολύ πιο σημαντικός ευτελισμός για τον οποίο υπέυθυνος δεν είναι ούτε το Πα.Σο.Κ. ούτε κανένας άλλος εκτός από τους ίδιους, τον ευτελισμό του Ελληνικού Λαού, χωρίς την αξιοπρέπεια του οποίου ποτέ δεν νοήθηκε ούτε πρόκειται να εννοηθεί ποτέ δημοκρατία στην Ελλάδα. Γιατί ο κάθε δεκάχρονος μαθητής Δημοτικού γνωρίζει πλέον πως "δήμος" και¨"δημοκρατία" είναι λέξεις συγγενείς και στενά συνυφασμένες.

Κυριοι της Κυβέρνησης, είστε τελικά πιο έξυπνοι από ένα δεκάχρονο; Ή μήπως απλά οι λογισμοί της βέβαιης επερχόμενης ήττας σας σάς έκαναν πιο παράλογους από ποτέ;

7.16.2009

Χαιρετισμός

Σύντοφε και συντρόφισσα,
Φίλε και φίλη,

Το παρόν ιστολόγιο δημιουργήθηκε προκειμένου να εκφράσω τις σκέψεις μου, τόσο σαν νέος, όσο και σαν σκεπτόμενος πολίτης, συνδικαλιστής, άνθρωπος. Η άποψή μου είναι πάντοτε προσωπική, ακόμα και αν αυτό σας φαίνεται λίγο περίεργο-σίγουρα θα παρατηρήσατε πώς είμαι ήδη πολιτικά στρατευμένος. Όμως εκεί όπου επέλεξα να στρατευθώ, τη γνώμη μου δεν την καθορίζουν άλλοι, παρά είναι αποτέλεσμα συζήτησης και ζύμωσης μεταξύ εμού και των συντρόφων μου. Δεν είμαι φερέφωνο κανενός παρά μόνο του εαυτού μου.

Αυτήν ακριβώς την ακατάπαυστη ζύμωση την οποία υφίσταμαι θα επιχειρήσω εδώ να την επεκτείνω και σε εσάς, όσο τουλάχιστον μου επιτρέπει το διαδίκτυο να το κάνω. Θα παρατηρήσατε ότι άφησα τα σχόλια στις αναρτήσεις ελεύθερα, γιατί η γνώμη του καθενός μετράει για μένα εξίσου με την δική μου. Παρόλα αυτά, εάν τα σχόλια έχουν περιεχόμενο, το οποίο είναι υβριστικό προς οποιαδήποτε ιδέα εκφράζεται εδώ, είτε από εμένα είτε από κάποιον επισκέπτη, ή που δεν συνάδει με τον οποινδήποτε τρόπο στον σκοπό αυτού του ιστολογίου, δεν θα διστάσω ούτε στιγμή να το διαγράψω. Δεν δημοσιοποιώ τις σκέψεις μου για να γίνουν αντικείμενο εκτόνωσης του οποιουδήποτε στενόμυαλου φανατικού, αλλά μάλλον για να γίνουν τροφή για περεταίρω προβληματισμό. Το ίδιο περιμένω και από εσάς. Για να το θέσω αλλιώς: Το debate με λογικά (αντ)επιχειρήματα θα το επιτρέψω, την οποιαδήποτε λεκτική επίθεση όχι.

Αυτά για να καταστώ ξεκάθαρος και να αποφύγω όσο το δυνατόν περισσότερες μελλοντικές παρεξηγήσεις. Από εδώ και στο εξής θα σχολιάζω τόσο την επικαιρότητα, όσο και την ιστορία, και γενικά κάθε τι που μου κάνει εντύπωση, ιδωμένο πάντα από ένα πρίσμα υποκειμενικό μεν, αλλά κατα το δυνατόν λογικά τεκμηριωμένο: το δικό μου.

Δίπλα από τις αναρτήσεις μου, παρέχω και κάποιες επιπλέον συνδέσεις με διάφορα ιστολόγια και ιστοσελίδες. Σας συνιστώ να ρίξετε μια ματιά: κάθε μία από αυτές τις συνδέσεις είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, και ταυτόχρονα συμπληρώνει την γενικότερη εικόνα των ιδεών που εκφέρονται εδώ.

Σας ευχαριστώ και σας εύχομαι καλή παραμονή!

Χ. Σ. Τσακιρίδης-Παλάνης

Αναγνώστες